دور باد افسون افسوس‌بار ديوان از ما

                  بسياری از ما در زندگی روزمره‌مان دنبال تفريح و آرامش و دوری از پريشانی هستيم.سيستم درونی ما مغاير است با هر چه که بخواهد امری منفی و غير ضروری را بر ما حمل کند اما در يک نگاه کوتاه می‌شود فهميد که ما در جريان زندگی چندان هم نميتوانيم به آرامش برسيم.ما رفتار‌های غريبی از خودمان بروز می دهيم.ما به دنبال دست نيافتن به مطامع و منافع کلان و غير واقعی خودمان،سعی ميکنيم که عليه ديگران توطئه کنيم و با حذف رقيبان خيالی از مسير قدرت طلبی‌مان آسوده و مطمئن به مقصود دست يابيم.ما همين رفتار را حتی در مورد برادر و زن و آشناهايمان هم انجام ميدهيم.آدمی که چنين می انديشد و ما قلبهای شما را نشانه رفته ایمچنين می‌زيد در بدترين دام ممکن گرفتار می‌آيد و همه را دشمن خود می پندارد.انگار که هستی با تمام توانش در مقابل او قرار گرفته است تا او نتواند لقمه نانی به دهان برد.اين رفتار که حاکی از روان پريشی و حس توهم توطئه است ميتواند بنيان‌های زيست سالم انسانی را از آدمی بگيرد و او را در زندگی مستاصل کند.کوته‌فکری و دگم‌انديشی سبب اين رفتار و پندار مضر و مريض هست که لازمه رفع آن نگرش مثبت به ديگران و رفع سوءتفاهم‌های احتمالی بين همديگر و سخت نگرفتن دنيا به خود است.مثلا کسی که کاری می‌کند تا همکارش اضافه‌کاری نگيرد يا پاداش دريافت نکند يا همه‌اش دنبال ضربه زدن به دوست و همکار و آشنايش باشد و بعدش هم خودش را جوری از معرکه دور نگه بدارد که انگار از اين دايه مهربانتر پيدا نميشود و نمی‌دانم چه و چه و چه،در قاموس رفتار انسانی نمی‌گنجد و مغاير دانسته‌ها و داشته‌های تاريخی و ملی و مذهبی است.دور باد افسون افسوس‌بار ديوان از ما ...خوش باشيد... تا بعد

  
نویسنده : محمد باقر نباتی مقدم ; ساعت ۳:۳٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ فروردین ،۱۳۸٤